Het dagboek van een Zelda-fan #1 column

Het is 1999, het jaar waarin ik mijn Nintendo 64, tezamen met een zekere game genaamd Ocarina of Time, in handen kreeg. Ondanks mijn liefde voor de SNES was ik eerder nog nooit in contact geweest met de Zelda-franchise, in de vorm van bijvoorbeeld A Link to the Past. Na Ocarina of Time voor het eerst te hebben opgestart, overkwam me het onvermijdelijke: ik raakte spontaan verliefd. Ik werd overweldigd door een ongelooflijke sfeer, pakkende muziek en een prikkelend verhaal omtrent een klein jochie in een groen pakje. Sindsdien heb ik mogen genieten van alle 3D Zelda-titels en heb ik er hard aan gewerkt om ook alle 2D uitingen gespeeld te hebben. Iets meer dan tien jaar later is het weer zover: een nieuw deel binnen de serie, getiteld Skyward Sword, staat voor de deur... Maar doen de liefdeskriebels wel weer hun ronde?

Een 'lichte' hartverzakking
Mijn glas ijsthee borrelde vrolijk, de live stream van Nintendo was draaiende en daar kwam het epische moment: de langverwachte onthulling van Zelda Wii. Waar ik hoopte in euforie en janken uit te barsten, sloeg mijn vreugde echter over in complete verbijstering. Want wat kreeg mijn kloppende Zelda-hart in de aankondigingstrailer te zien? Een mix tussen de cartooneske stijl van The Wind Waker en de realistische stijl van Twilight Princess. Op de een of andere manier was dit op het moment toch even slikken voor me. Wellicht omdat dit een gebrek aan originaliteit leek aan te geven, terwijl dit voor Zelda Wii juist een hele belangrijke prioriteit was. Na dit lichte trauma te hadden verwerkt, was ik in ieder geval wel geprikkeld door de interessante subtitel van de game: Skyward Sword.

Al gauw kwam Miyamoto op het podium naar voren treden met een wiimote, om een uitgebreide demo te geven van de game. Mijn sceptische kant schoof ik even opzij, want een live demo zegt natuurlijk veel meer dan een trailer van nog geen minuut lang. De hartverzakking die ik op dat moment echter opliep, was nóg groter dan mijn oorspronkelijke, want tijdens de presentatie had de beste man moeite met de besturing. Na mezelf van de grond geraapt te hebben, geloofde ik oprecht dat er simpelweg sprake was van storing, waardoor de wiimote slecht gedetecteerd werd. Dit was ook zichtbaar aan de manier waarop de cursor over het scherm bewoog, namelijk erg hakkelend. Zodoende was de demo bij lange na niet zo indrukwekkend als dat het had kunnen zijn en werd deze op bepaalde punten afgekapt...

Onterecht ongeloof
De twijfelaar vraagt zich nu wellicht af: is dan werkelijk alle hoop verloren voor Skyward Sword? Nee, integendeel zelfs, want vlak na de presentatie kwamen de redders naar voren treden: een uitgebreidere gameplay-trailer, de eerste screenshots en iets later de eerste hands-ons van de game. In deze hands-on van Kotaku, die een groot gedeelte van mijn euforie heeft mogen herstellen, is namelijk zéér duidelijk te zien dat de besturing wél werkt en nog uitstekend ook. De bewegingen en aanvallen worden nagenoeg 1:1 nagebootst, precies wat Miyamoto had willen laten zien. Bommen kunnen accuraat worden gegooid en gerold, de zweep lijkt een interessant speeltje te worden, net zoals in Spirit Tracks, en het zwaard van Link volgt de bewegingen van de wiimote tevens erg nauw.

Graphics of kunst?
Hoe zit het echter met de stijl van Skyward Sword, waar ik, en vele andere fans, haast aan zijn overleden? Heel simpel, die is gewoon dik in orde. De presentatie is uiteraard cel-shaded, maar niet, ik herhaal, niet om simpelweg The Wind Waker na te bootsen. Miyamoto heeft tijdens een aparte bijeenkomst na de E3-persconferentie namelijk kunnen bevestigen dat Skyward Sword visueel gezien beïnvloed is door het werk van kunstschilder Paul Cézanne, zoals te zien is op de afbeelding hiernaast.

Bepaalde overeenkomsten doen natuurlijk hun ronde, maar men is wel terdege aan de slag om een unieke en frisse ervaring af te leveren. Mede-producer Aonuma wist zelfs te vertellen dat Skyward Sword al in de winkels had gelegen, had men gekozen voor de realistische stijl van Twilight Princess. Zoals te zien is op de screenshots, die overigens een veel beter beeld geven dan de trailers, heeft de stijl een persoonlijke tint en dit komt de ervaring alleen maar ten goede, zoals dit ook het geval was voor The Wind Waker.

Toch mag niet iedereen overtuigd zijn door de graphics die dusver getoond zijn en terecht, want ongelooflijk indrukwekkend is het geheel nou ook niet. Laten we echter wel rekening houden met het feit dat de getoonde demo bedoeld was om de besturing van Skyward Sword te kunnen demonstreren. Grafisch gezien staat dit demolevel dus niet representatief voor de uiteindelijke versie van dit level in Skyward Sword. Daarnaast is het altijd al een vaste regel geweest dat de eerste beelden van Zelda-games altijd minder sterk imponeren.

Het mooiste voorbeeld hiervan is de bètatrailer van Ocarina of Time, die visueel gezien slechts amper in de buurt komt van Ocarina of Time in zijn huidige vorm. Dit geldt ook voor The Wind Waker en al helemaal voor Twilight Princess, want laatstgenoemde zag er in 2004 geheel anders uit dan in 2006, ongeacht de versie. We mogen er dus absoluut op vertrouwen dat Skyward Sword grafisch gezien dik in orde komt, het leveldesign divers wordt en de game een lekker kleurrijk pallet hanteert, in tegenstelling tot Twilight Princess. Miyamoto wist tevens te vertellen dat Skyward Sword ook bijna af is en de focus nu pas ligt op het oppoetsen van de graphics. In 2011 staat ons dus zeker wat visueel genot te wachten...

Lees morgen verder voor het tweede deel van het dagboek van deze Zelda-fan!