Majin and the Forsaken Kingdom Hands-on preview

Op de Gamescom kwam ik via Tom voor het eerst in aanraking met het spel Majin and the Forsaken Kingdom. De game past goed bij mij, ik ben immers een verhalende gamer en zodoende ben ik het in de gaten gaan houden. Nu ik zelf ook met een preview-versie van Maijin los heb mogen gaan, geef ik Tom helemaal gelijk. Majin is inderdaad een leuke lieve bostrol.

Wij zijn vriendjes, jij en ik
Het deel dat ik van Majin heb gespeeld, liet een goed gevoel bij mij achter en dat is precies wat ik van het spel verwachtte. Een lekkere 'feel good'-game met een mystiek karakter. Majin is namelijk een groot boomachtig monster (lees: leuke lieve bostrol), waar jij als speler in het begin van de game naar op zoek gaat. Je hebt Majin al snel gevonden, maar hij verlaat jouw zijde voor de rest van het spel niet. Samen moeten jullie namelijk een enge soort vijanden verslaan en zonder de kracht van Majin lukt dit niet. Zelf speel je met Tepeu, een jonge slanke dief. Samen moeten Tepeu en Majin vechten, sluipen en lekker op avontuur gaan. Goede ingrediënten voor een leuk spel, toch?

Nu is dit niet de eerste game die op een band tussen twee karakters inspeelt. Zo deed Enslaved dat en gaat The Last Guardian dit ook doen. Is dit echter een ramp? Nee, want er zijn veel te weinig van dit soort games. Bijna alles draait tegenwoordig om realistische graphics, explosies en snelle bolides. Dit spel echter niet. Grafisch is de game bijvoorbeeld niet heel bijzonder, maar dat is ook niet zo heel erg van belang. Het spel weet namelijk wel een redelijke sfeer neer te zetten. Een wereld die aan de ene kant herkenbaar is, maar toch ook weer heel anders is dan de aardkloot waar wij op rond wandelen. Games als Enslaved en Uncharted weten dit nog niet iets beter te doen, maar over het algemeen is het geen straf om naar Majin and the Forsaken Kingdom te kijken.

Mijn nieuwe huisdier
Waar de game wel helemaal in uitblinkt, is de look en feeling van Majin zelf. Nog nooit heb ik zo’n raar beest vanaf het eerste moment ontzettend lief gevonden. Zijn uiterlijk heeft niets slechts in zich en zijn innerlijk al helemaal niet. Toen ik de bostrol voor het eerst tegenkwam, ben ik eerst enkele minuten om hem heen gaan lopen om te bekijken hoe hij er uit ziet. Eigenlijk is het een groot, dik en log monster, maar zijn schorsachtige huid, de takken uit zijn rug, zijn twee horens en de twee trouwe zwarte ogen maken van Majin een mystiek en lief beest. Als hij wat kleiner was geweest had ik hem zelfs wel als huisdier willen hebben.

Toch bleef er na het spelen ergens in mij een raar gevoel achter. In eerste instantie wist ik niet zo goed waar dit vandaan kwam. Ik had plezier in het spel, vond het verhaal leuk en hield van Majin. Na goed denken kwam ik er echter achter dat de gameplay op bepaalde punten wat teleurstelt. Het spel hoef je hier niet voor te laten liggen en over het algemeen is de gameplay ook gewoon goed. Zo werkt het vechtsysteem perfect. Als je echter moet klimmen en klauteren of gebruik moet maken van een katapult, dan voelt het allemaal net wat minder gepolijst aan. Ook kwam ik hier en daar nog wat bugs tegen. Niets om je heel veel zorgen over te maken, maar zo’n raar onderbuik gevoel heb ik toch liever niet na het spelen van een feel good game.

Voorlopige conclusie
Ik hoop dan ook echt dat ontwikkelaar Game Republic het spel nog mooi glad weet te strijken, want die paar puntjes die bij mij nu nog voor wrijving zorgen, gaan waarschijnlijk betekenen dat Majin and the Forsaken Kingdom niet aan de top komt. Na hun laatste twee games, Clash of the Titans en Dragon Ball: Origins 2, heb ik echter niet superveel vertrouwen in het bedrijf. Ik gun de game in ieder geval het aller aller allerbeste en ga hem zelf zeker in mijn gamekast zetten. Zo’n leuke lieve bostrol mag daar natuurlijk niet missen.