Afro Samurai review

Games met een bekende acteur zijn in trek momenteel. Naast games met een virtuele Vin Diesel heeft ook Samuel L. Jackson zich op een game gestort. De stijlvolle hack-‘n-slash game Afro Samurai schotelt ons een frisse combinatie van lekkere muziek en stijlvol vechten voor. Onze ervaringen lees je in deze review...

Number One
Enkele jaren terug verscheen er een korte anime van Afro Samurai, gebaseerd op een wat oudere manga-serie over een hippe hip-hop samurai. De anime werd een behoorlijk succes, mede dankzij de lekkere soundtrack van RZA (Wu-Tang Clan) en sterke voice acting van grote namen als Samuel L. Jackson, Ron Perlman en Kelly Hu. Een bijbehorende game kon niet uitblijven en dus ging men bij Namco Bandai aan de slag om Afro Samurai interactief te maken. De bekende stemacteurs zijn weer terug, de muziek is van de partij en Afro is er klaar voor. Time to fight!

Het verhaal van Afro Samurai is lekker fout en wellicht typisch Japans, maar daarom zeker niet verkeerd. Volgens de traditie is degene die “Number One” wordt, en de bijbehorende hoofdband heeft, de leider van de wereld met krachten als een god. Alleen “Number Two” mag de huidige Number One uitdagen om wereldheerser te worden, terwijl iedereen gewoon jacht mag maken op de hoofdband van Number Two. Afro’s vader was vroeger de Number One, maar hij werd voor de ogen van de jonge Afro afgeslacht. Nu is Afro zelf Number Two en op zoek naar wraak. Het is echter wel jammer dat de game qua verhaal op bepaalde punten nogal afwijkt van de anime, waardoor alleen een enkele fan geen probleem zal hebben met het volgen van de verhaallijnen en diverse gebeurtenissen in de game.

Hakken en herhalen
Net zoals het verhaal hoef je ook van de gameplay van Afro Samurai geen grote verrassingen te verwachten. Als nummer twee zijnde, heeft iedereen het eigenlijk op je gemunt en krijg je regelmatig hordes vijanden op je af. De levels sluiten hier ook volledig bij aan, wat betekent dat je door uitermate lineaire omgevingen loopt, rent en hakt om weer wat verder te komen. Af en toe is er een stukje platforming te vinden, waarbij je onder andere langs muren slingert en over rotsblokken springt, maar dit voelt vaak nogal onhandig aan en doet je gek genoeg verlangen naar de actie met je zwaard.

Gek genoeg inderdaad, want de actie is voor een groot deel ontzettend repetitief. Vele vijanden komen als kleiduiven op je af, waardoor je maar wat aan het hakken gaat om een einde te maken aan de enorme toeloop van slechteriken. En zo herhaalt zich dit in vrijwel alle levels. Daar komt nog eens bij dat de camera regelmatig tegenwerkt. Een recente patch moet dit wel iets verbeteren, maar ik kan me niet voorstellen dat hiermee ook alle problemen met het camerawerk zijn opgelost.

Het verschil met een genre-genoot als Ninja Gaiden is dat je in Afro Samurai niet al teveel diepgang hoeft te verwachten met het vechten. Je hebt de gebruikelijke lichte en zware aanvullen, je kunt eens wat vijanden de lucht in trappen en met wat vingervlugheid komen er sterke combo’s op het scherm. Iets afwisseling brengt de focus-aanval, waarbij het scherm nog stijvoller zwart-wit kleurt en je tegenstanders flink aan stukken kunt hakken. In het begin voelt het best vet aan om ledematen in het rond te zien vliegen en donkerrood bloed te zien vloeien tegen een verder zwart-witte achtergrond, maar eerlijk gezegd wist ook dit me niet heel lang te boeien en werd het net zo herhalend als de rest van de hack & slash-gameplay.

Een toffe gast
Het is echter niet alom kritiek voor Afro Samurai, want de game kent zeker sterke en leuke punten. Zo is er de verschijning van Ninja Ninja, die je bijvoorbeeld de weg wijst als je ergens vast komt te zitten in een level. Daarnaast zijn er ook de prachtige graphics en het unieke visuele plaatje. Zeker op momenten dat je bloed ziet rondspatten tijdens focus-aanvallen merk je hoe stijlvol de game eigenlijk is, ondanks dat we puur met een grofgebekte hip-hop ninja te maken hebben. Helaas kende de PlayStation 3-versie wel wat framedrops en heeft de game soms wat last van clipping, maar heel storend werd dit nooit.

Ten slotte sluit ook de muziek van RZA prima aan bij het geheel, wat niet zo gek is gezien het succes van de anime. Voorzien van heerlijke muziek is Afro gewoon een toffe gast en dat kan zeker voor liefhebbers van het genre een welkom pluspunt zijn.

Conclusie
Hoe cliché het ook klinkt, Afro Samurai is een typische game die vooral voor fans interessant is. Zowel voor fans van het genre als fans van Afro. De gameplay is namelijk bijzonder repetitief en kent te weinig diepgang om echt leuk te blijven. Daarnaast is de focus-aanval wel een paar keer leuk, maar doet Afro Samurai te weinig nieuws om voor een groter publiek het kopen waard te zijn.

Visueel is de game wel uniek te noemen en samen met de lekkere audio is het technische plaatje, op een paar kleine missers na, prima in orde. Helaas ben je al met zes à zeven uur door de game heen en lokken de hardere moeilijkheidsgraad of vrij te spelen combo’s ook niet echt om de game vaker te spelen. Hierdoor moet Afro Samurai het met een mager zesje doen.