Batman: Arkham City review

Laten we eerlijk wezen: wie heeft er als klein jongetje nou nooit van gedroomd een superheld te zijn? Een icoon, dat het redden van de mensheid tot zijn dagtaak heeft verheven? Helaas dringt op latere leeftijd tot je door dat je waarschijnlijk nooit gebeten zal worden door een radioactieve spin en dat de kans dat je geboren bent met het X-gen, zeer klein is. Batman behoudt echter ook voor volwassenen een ontzettende aantrekkingskracht, mede gezien het feit dat Bruce Wayne geen bovennatuurlijke gave heeft. De beste man weet zich uit elke benarde situatie te redden met enkel een flinke trits aan gadgets en een zeer degelijk bepantserd pak. In 2009 debuteerde deze geliefde superheld op de next-gen consoles met Batman: Arkham Asylum, een uitstekend spel dat door velen nog steeds gezien wordt als de beste superheldengame ooit. Aan Rocksteady nu de zeer lastige taak om die game te overtreffen…

Survival of the fittest
Ik weet nog goed hoe ik in Arkham Asylum Joker’s Titan-variant een flinke dreun op zijn smoel verkocht, waarna de psychopaat dan eindelijk achter slot en grendel verdween. Bij het opstarten van Batman: Arkham City blijkt echter dat de stadsgevangenis niet meer in staat was al het crimineel gespuis te huisvesten, waarna ex-burgemeester Quincy Sharp besloot enkele sloppenwijken van Gotham City op te kopen. Deze zette hij vervolgens af om vervolgens alle slechteriken, van kruimeldieven tot criminele genieën, in deze stad te plaatsen. Tot slot maakte Sharp de ongelukkige keuze de labiele psychiater Hugo Strange de macht te geven. Het gevolg laat zich raden: in Arkham City geldt al snel het recht van de sterkste en het duurt dan ook niet lang voordat Two-Face besluit Catwoman publiekelijk te executeren. Tot overmaat van ramp blijkt The Joker de burgers van Gotham te hebben geïnfecteerd met een virus dat binnen korte tijd grote delen van de bevolking uit zal roeien! De hoogste tijd voor Batman om de zaken op orde te stellen.


Oog voor detail
The Dark Knight schittert als nooit tevoren in Batman: Arkham City. De game overtreft zijn voorganger op alle fronten en dat is met recht een wereldprestatie. Het is een geweldig gevoel om door de straten van Arkham City te zweven en onderwijl Joker’s goons de stuipen op het lijf te jagen, al zijn de talloze locaties binnenshuis net zo vermakelijk. Het is dan ook wonderbaarlijk hoe Rocksteady zo’n gigantische wereld weet af te leveren die praktisch vrij is van bugs: op één zwevende henchman na ben ik geen enkele fout tegengekomen tijdens mijn queeste door Arkham City. Ook Rocksteady’s oog voor detail is prijzenswaardig; de stad zit vol met geheimen en The Riddler heeft weer flink zijn best gedaan om op de meest uiteenlopende plaatsen raadsels en puzzels te verstoppen.

Wat meteen opvalt aan Batman: Arkham City is de heerlijke vibe die de game uitstraalt. Het spel is veel duisterder dan zijn voorganger en er hangt continu een onheilspellende sfeer in de lucht. De fenomenale voice acting en de scherpe dialogen dragen enkel bij aan het gevoel van authenticiteit. Vooral Mark Hamill’s werk verdient een speciale vermelding, want de manier waarop hij The Joker weet te portretteren is niet minder dan hilarisch. Tegelijkertijd is merkbaar dat de makers zelf ook grote liefhebbers zijn van Batman: de verwijzingen naar de comics zijn eindeloos en een waar genot voor de fans.

Duizend (rook)bommen en granaten!
Batman: Arkham Asylum beschikte over een geweldig vechtsysteem dat lekker pittig was. Voor het vervolg behield Rocksteady deze solide basis, waarna ze hem op alle punten verbeterden. Zo beschikt Batman deze keer over meer moves en nieuwe hulpmiddelen, waaronder rookbommen en mijnen. Bijgevolg werkt het vechtsysteem soepeler dan voorheen en zien Batman’s acties er nog stoerder uit. Het is alleen erg jammer dat de baasgevechten zeer simpel zijn. Met name het allerlaatste gevecht werd te eenvoudig in mijn voordeel beslecht. Een poging van Rocksteady om ook de casual gamer aan zich te binden?

Ook de gameplay van Batman: Arkham City staat als een huis. Zo speelt stealth opnieuw een zeer belangrijke rol in de game; blokkeren vier bewapende vijanden je pad, dan ontkom je er niet aan om ze al sluipend één voor één uit te schakelen. Tegen meer dan drie gewapende vijanden is The Dark Knight namelijk niet opgewassen. Hierdoor kan het spel op sommige momenten heerlijk tactisch uit de hoek komen en dat is meer dan welkom met alle hersenloze shooters die tegenwoordig op de markt verschijnen.


Voor ieder wat wils
Naast het hoofdverhaal is er genoeg te doen in Arkham City. Zo zit de game tot de nok toe gevuld met raadsels waar zelfs Sherlock Holmes zijn hoofd over zou breken, maar als je het type bent dat zich liever verbaal uitspreekt, dan voorziet Batman: Arkham City ook in jouw behoeften: het spel bevat maar liefst 24 challenge maps waar je naar hartenlust gestoorde uitdagingen aan kunt gaan. Bovendien bruist de stad van leven. De game bevat tientallen zijmissies die stuk voor stuk ontzettend goed zijn vormgegeven, maar ook een aantal random events die op de gekste momenten plaats kunnen vinden. Kijk bijvoorbeeld niet raar op als tijdens je speelsessie plotseling ergens een telefoon overgaat, waarna de gestoorde seriemoordenaar Zsasz jou confronteert met zijn levensverhaal.

Conclusie
Batman: Arkham City is een waar meesterwerk. De manier waarop Rocksteady de stad tot leven heeft weten te brengen is bewonderenswaardig en het is geweldig om te zien hoe men het vechtsysteem uit het vorige deel heeft weten te perfectioneren. Alle prominente slechteriken uit het Batman-universum zijn aanwezig en de chaos die zij tezamen stichten is groter, maar tegelijkertijd ook vermakelijker dan ooit. Batman: Arkham City is zonder twijfel de beste superheldengame ooit gemaakt en kan worden gerekend tot één van de sterkste games van 2011.