Battlefield: Bad Company review

Liegen tegen het thuisfront over je werkzaamheden. Het lef hebben om grootheden als Metal Gear Solid, Gears of War en Rainbow Six flink voor schut te zetten. Dat kan maar één ding betekenen: welkom bij B-Company!

Battlefield: Bad Company kan toch wel gezien worden als een vreemde eend in de bijt. EA DICE heeft sinds Battlefield 2: Modern Combat wel enige ervaring opgedaan wat betreft de consoles, maar de echte Battlefield-liefhebber mist bij de platformen van Bad Company natuurlijk de PC. Een reden is nooit gegeven, maar feit is dat men op dit moment de voorkeur geeft aan de Xbox 360 en PlayStation 3. Misschien dat deze game bij goede resultaten alsnog de sprong zal wagen richting PC, maar voorlopig kunnen we ons dus richten op actie met een controller. En dat bevalt prima...

Goudkoorts
Niet alleen op het gebied van platformen wijkt Bad Company af van de traditie, want deze keer is de game ook voorzien van een volwaardige singleplayer. Jij bent Preston Marlowe, een militair met een verleden waar je nou niet bepaald een medaille of onderscheiding voor zou krijgen. Om toch nog iets bij te dragen, wordt besloten dat jij je mag melden bij de mannen van B-Company. Samen met de leidinggevende sergeant 'Sarge' Redford, de zachtaardige soldaat Sweetwater en de leipe explosie-freak Haggard word je ingezet om als eerste het vuile werk op te knappen in een (fictieve) oorlog. In het begin volgt B-company netjes alle orders op, maar al snel merk je dat de vele huurlingen in de omgeving beschikken over grote ladingen goud. Vanaf dat moment begint alles een andere wending te krijgen en verandert de dienstplicht in pure goudkoorts. Duidelijk geïnspireerd door films als Kelly's Heroes en Three Kings ontvouwt zich een verhaal van losgeslagen militairen achter de vijandelijke linies. Je hoeft echter niet te vrezen voor een zware moraal, want het is vooral de foute, soms wat zwarte humor dat de overhand heeft. Met je stoere squad in een golfkarretje richting de vijand snorren, Haggard en Sweetwater die tijdens instructies potjes steen, papier, schaar spelen, enzovoorts. Genoeg vermaak dus, wat ook echt een sterk punt van de singleplayer is.

De echte Battlefield-roots komen ook in de singleplayer naar voren, want in plaats van een systeem met traditionele checkpoints wordt er gewerkt met spawn points. Het grote verschil hierbij is dat je vaak veel sneller weer bij alle actie bent en daarnaast is de spelwereld persistent. Als jij bijvoorbeeld in een missie een groep vijanden uitschakelt, maar vervolgens zelf het loodje legt, dan zijn die eerder uitgeschakelde vijanden nog steeds verslagen zodra je weer op het strijdveld bent. In combinatie met de spawn points maakt dit de game vooral beperkt qua uitdaging. Het maakt immers niet uit of je twee of twintig keer dood gaat tijdens een gevecht, want alle progressie die je stukje bij beetje boekt blijft toch behouden.

De uitdaging wordt nog verder beperkt door de toevoeging van de life injector. Je hebt namelijk altijd een handige prikpen bij je, waarmee je je gezondheid tot het maximale niveau kunt aanvullen. Dit kan in principe onbeperkt, al moet je wel een aantal seconden wachten voordat je de life injector opnieuw kunt gebruiken. Het valt dus nog steeds niet aan te raden om vol een vuurlinie in te wandelen. Een gevecht zal hierdoor vaak een kwestie zijn van gedoseerd aanvallen, even schuilen en jezelf een shotje geven, en vervolgens weer verder gaan met aanvallen.

Om nog even verder kritisch te zijn, hoef je van de AI ook zeker geen wonderen te verwachten. Vijanden duiken nog wel eens weg achter een muurtje, maar in de meeste gevallen zijn het echte kleiduiven. Vertrouw daarnaast ook niet blind op je eigen team, want het gebeurt zelden dat zij het voortouw nemen in een gevecht. Ondanks dat jij de nieuweling binnen B-Company bent, moet je toch vrijwel altijd alles zelf opknappen, terwijl je teamgenoten op een afstandje staan of domweg zo lang mogelijk in cover blijven zitten.

Voldoening
De vorige drie alinea's mogen misschien nogal negatief overkomen, maar dit wordt echt meer dan goed gemaakt door andere aspecten van de gameplay. In zowel de single- als de multiplayer is namelijk ongeveer negentig procent van de spelwereld te vernietigen. Weet je niet waar de ingang van een gebouw is? Knal een granaat tegen de muur en je maakt gewoon je eigen deur! Verschuilt de vijand zich laf achter een muurtje of zitten ze de hele tijd in cover te campen? Een welgemikt mortierschot maakt een abrupt einde aan alle dekking! We hebben wel vaker gehoord dat vrijwel de hele spelwereld te vernietigen is, maar deze keer is het ook echt zo. Alleen de skeletten van gebouwen en enkele overige objecten zijn niet te vernietigen, maar verder kan je zonder problemen een heel bos kappen waar ze in Brazilië nog een punt aan kunnen zuigen. Je krijgt namelijk diverse wapens tot je beschikking, waaronder de mogelijkheid om een lokaal bombardement op te roepen. Of wat dacht je van een laser-gestuurde raket die je zelf naar het gewenste doel mag begeleiden? De explosie is groot, de voldoening groter...

Battlefield: Bad Company breekt ook niet met de traditie op het gebied van voertuigen. Van het eerder genoemde golfkarretje tot gepantserde wagens, tanks, boten en helikopters. Waar je ook bent, er is eigenlijk altijd wel vervoer te vinden in je omgeving, en dat kan je goed gebruiken in de uitgestrekte werelden. Ook in de singleplayer is het strijdveld vaak enorm en heb je regelmatig meerdere objectives die nogal ver van elkaar verwijderd zijn. Een vlotte wagen of snelle boot biedt dan zeker uitkomst.

Natuurlijk zijn de voertuigen niet immuun voor kogels en raketten, waardoor ook de levensbalk van je voertuig terug kan lopen van het maximum tot aan het moment dat je maar beter ver van je transportmiddel verwijderd kunt zijn. Dit valt echter te voorkomen, of minimaal even uit te stellen, door gebruik te maken van je power tool. Deze alleskunner repareert in een handomdraai alle vervoersmiddelen door het voor een paar seconden op je voertuig in te laten werken. Het repareren van schade aan een helikopter kan hierbij nog wel vijf tot tien seconden gaan duren, terwijl een golfkarretje binnen twee seconden weer helemaal opgelapt is. Of je met een power tool op pad gaat is nog wel een belangrijke keuze om te maken, want je kunt naast de standaard life injector nog maar één alternatief meenemen. Dit kan de power tool zijn, of juist een mogelijkheid om een laser-gestuurde raket of luchtaanval in te zetten.

Stijl
We zouden het bijna vergeten, maar Bad Company bevat uiteraard ook een multiplayer. Hierin draait het om de grote spelmodus Gold Rush, waarbij het ene team jacht maakt op de kratten met goud van het andere team. Het aanvallende team heeft de nobele taak om steeds twee vijandige kratten met goud op te blazen, om vervolgens door te kunnen stomen naar een nieuw deel van de spelwereld met opnieuw twee kratten om te vernietigen. Als aanvallend team heb je echter een beperkte hoeveelheid respawns tot je beschikking, dus voor de verdedigers is de opdracht simpel: zorg dat je de vijand vaak genoeg uitschakelt zodat ze niet meer kunnen respawnen. En als het even kan moet je ook zorgen dat je kratten met goud voldoende beschermd blijven, want zodra de aanvallers kratten met goud opblazen, krijgen ze er weer extra respawns bij.

Een bekend Attackers vs. Defenders scenario dus, maar dan in de stijl van Bad Company. Hoewel de community zich nog moet gaan vormen en bewijzen, lijkt het erop dat dit zeker goed zal komen. De grote gevechten met twee teams van maximaal twaalf spelers zijn echt een uitdaging en bieden teams of clans genoeg mogelijkheden om goed samen te werken. Ook hier kan je weer vrijwel alles op je weg vernietigen en gebruik maken van de diverse voertuigen. Een kleine tegenvaller is wellicht het ontbreken van de straaljager, maar volgens de ontwikkelaar zorgden straaljagers voor teveel onbalans in de gameplay, aangezien ze erg lastig te vernietigen zouden zijn.

Conclusie
Battlefield: Bad Company is een game geworden met een geheel eigen karakter. De multiplayer is prima verzorgd en zal later ook nog gratis voorzien worden van een Conquest spelmodus door middel van downloadable content. De singleplayer is daarnaast een verhaal met twee gezichten. De humor, voertuigen, wapens en vele mogelijkheden om je omgeving te vernietigen zijn echt geweldig. Daar staat tegenover dat het systeem van spawn points ervoor zorgt dat de uitdaging heel beperkt is en ook de AI van zowel de vijand als je squad had veel beter uitgewerkt mogen worden. Dit neemt niet weg dat de game genoeg te bieden heeft en het strijdveld mag verlaten met een welverdiende acht als eindcijfer.