Het begin van 2010 is een genot voor de liefhebber van hack&slash games. Na Darksiders en Bayonetta is er nu Dante's Inferno. Hebben we hier te maken met ''meer van hetzelfde'' of weet dit Helse avontuur een verrassend goede game op te leveren? Dat lees je in deze review...

Hack&slash komt elk jaar wel aan bod, maar in de eerste weken van 2010 zijn we al enorm verwend geraakt. Darksiders was een enorme game met veel ontdekken en puzzelen, Bayonetta was die stijlvolle actiegame met een extreme Japanse invloed en Dante's Inferno... tja, Dante's Inferno is gewoon een heel smakelijke opwarmer voor God of War III.

Inspiratie
Dante's Inferno is gebaseerd op het literaire epos van Dante Alighieri met de mooie naam "The Divine Comedy", ofwel de Goddelijke Komedie. Uit dit werk heeft ontwikkelaar Visceral Games bijzonder veel inspiratie gehaald, maar natuurlijk hebben veel gebeurtenissen een andere wending gekregen om een vermakelijke game op te leveren.

In Dante's Inferno ga je helemaal los met Dante, een ridder ten tijde van de Derde Kruistocht. Tijdens een aanval krijgt Dante een nogal scherp mes in zijn rug gestoken en lijkt het onvermijdelijk dat hij gaat sterven. De Dood verschijnt ten tonele, maar Dante neemt geen genoegen met zijn aanstaande sterven. Hij wil zichzelf laten gelden en neemt het op tegen de Dood. Hij wint, neemt de zeis van de Dood (een lange ruggengraat met een vlijmscherp mes eraan) en gaat naar huis. Het tafereel wat hij thuis aantreft breekt hem echter: zijn vrouw Beatrice is vermoord en haar ziel wordt voor zijn ogen meegenomen door Lucifer, de grote baas van de Hel. Dante is woest en besluit achter Beatrice aan te gaan.

Straffen of vergeven
Misschien niet het meest originele verhaal, maar toch heeft men wel heel sterk uit de Divine Comedy de negen cirkels van de hel gehaald, elk met een eigen thema. De verloren zielen in Limbo, de passionele verraders in Lust, de gulzige slechteriken in Gluttony tot zelfs de echte verraders in Treachery. De kwaliteit die Visceral Games op het scherm tovert met de cinematics is overigens fenomenaal. De tussenfilmpjes zien er schitterend uit en overigens geldt dit ook voor de game zelf met alle gevariëerde omgevingen. Elke cirkel van de hel heeft kenmerkende vijanden en boss fights, die soms een klein beetje denkwerk vereisen om ze te verslaan, en het feit dat je zoveel verschillende vijanden tegenkomt, zorgt ervoor dat het hakwerk de nodige afwisseling krijgt. Natuurlijk heb je de bekende, simpele hordes vijanden die je regelmatig in mootjes moet hakken, maar het zijn juist de nieuwe vijanden die je tegenkomt die het leukst zijn om te verslaan.

Als we naar de gameplay kijken kan ik heel duidelijk zijn: dit is God of War. Je hebt de diverse kleuren 'orbs' (in dit geval zielen) voor je health, magie en upgrades om onderweg te verzamelen, je kunt heerlijke combo's maken, er zijn gigantische en iconische tegenstanders om mee af te rekenen en de game houdt het tempo er steeds goed in. Een kleine variant is te vinden in het upgraden, want er zijn twee paden om te bewandelen: unholy en holy. Beide upgrades zorgen voor verschillende nieuwe aanvallen en vaardigheden, maar ze verschillen in de manier waarop je ze verdient. Je hebt namelijk twee meters om te vullen, wat je kunt doen door vijanden tijdens een "finishing move" te straffen (unholy) of door ze te vergeven (holy). Straffen betekent een lekker bruut einde van de tegenstander en vergeven doe je met je kruis, wat zachtaardiger dus. De keus is aan jou, al leveren beide paden interessante upgrades op.

Dubieuze keuzes
Tot dusver lijkt Dante's Inferno nogal sterk op God of War in de Hel, maar de game heeft gelukkig wel een eigen smoel gekregen. De Helse setting is heerlijk bruut, goor en gevaarlijk, maar ook zijn er diverse bekende personages uit het verleden die je tegen zult komen. Zo ga je uitgebreid het gevecht aan met Cleopatra, koning Minos van Kreta en zelfs wat meer bekenden van Dante zelf. Daarnaast zie je regelmatig verloren zielen op de grond zitten, die je kunt straffen of vergeven. Het leuke is dat dit eveneens bekende personen zijn die in hun tijd dubieuze keuzes hebben gemaakt, zoals Pontius Pilatus. Vooral mensen die bekend zijn met geschiedenis en mythologie zullen dit extra waarderen.

Een ander 'uniek' aspect van Dante's Inferno is de mogelijkheid om soms grote, beestachtige vijanden te besturen. Na een gevecht kan je de berijder van het beest uitschakelen door middel van een quick time event en vervolgens kan je zelf dood en verderf zaaien met het beest. Een leuk stukje afwisseling, wat naar mijn mening zelfs wat vaker in de game verwerkt had mogen worden. Naar verluidt zal Kratos straks ook zoiets kunnen in God of War III, dus uiteindelijk is de cirkel van het copy-pasten binnen het genre vanzelf weer rond.

Conclusie
Dante's Inferno is oppervlakkig te zien als een Helse variant van God of War. Het nadeel is dat de game weinig vernieuwing doorvoert en voor sommige mensen als een slappe copycat over zal komen, maar eigenlijk is de vergelijking met Sony's franchise alleen maar een enorm compliment voor Electronic Arts en Visceral Games. Dante's Inferno speelt lekker vlot, heeft veel brute actie, kent afwisselende omgevingen en vijanden in de diverse cirkels van de hel, bevat toffe boss fights en is ook nog voorzien van wat geschiedkundige diepgang voor de liefhebber.

De game wordt later ook nog voorzien van uitgebreide DLC, een editor voor challenges met hordes vijanden en online co-op, wat zeker welkom is gezien de speeltijd van ongeveer 7 uur op een gemiddelde moeilijkheidsgraad. Liefhebbers van de typische God of War-gameplay kunnen zich aan Dante's Inferno in elk geval geen buil vallen. Dit geldt natuurlijk vooral voor de Xbox 360-gamers onder ons, die het sowieso zonder God of War III moeten stellen.