Kirby: Mouse Attack review

Kirby is voor mij persoonlijk nooit zo'n interessante serie geweest. Op enkele leuke delen op de GameBoy, GameBoy Advance en natuurlijk het geniale Kirby: Canvas Course van vorig jaar na zijn de games over het algemeen te makkelijk, niet al te diepgaand en ouderwets. Het was dan ook wel even spannend toen bleek dat Kirby: Mouse Attack terug gaat naar de ouderwetse platformroots van de serie. Dag innovativiteit, hallo onorginele gameplay!

Aardbeientaart
De game begint al niet erg goed, ik denk namelijk dat je wel kan stellen dat Kirby: Mouse Attack het sufste verhaal in de hele geschiedenis van de videogamesindustrie heeft. Wat is namelijk het geval? Kirby zit op een middag lekker te picknicken in Dromenland. Hij haalt een lekkere aardbeientaart tevoorschijn, met veel pudding en een superlekkere kers er boven op. Maar dan? De taart is opeens verdwenen en het kan niet anders of King Dedede ziet hier achter. Een Kirby met een lege maag is als Mario zonder snor, en dat kan natuurlijk niet. Kirby móet de taart zien te heroveren! Jawel, na vierhonderdzevenendertig keer een ontvoerde prinses te hebben gered zou je haast denken dat het verhalend dieptepunt van Nintendo's platformers bereikt is, maar blijkbaar stelt men traditie boven spanning.



Zuigen
Dit lijkt ook het geval op gameplaygebied. Kirby: Canvas Course vond ik in één woord geweldig maar men heeft verbazingwekkend genoeg met deze game voor een minder leuke besturing van het touch screen gekozen. Sterker nog, je kan de hele game makkelijk uitspelen zonder ook maar één keer je stylus uit zijn houdertje te halen. Kirby bestuur je namelijk gewoon weer op de ouderwetse manier, met het d-pad en de A,B,X,Y-knoppen. Kirby kan lopen, rennen, springen, zweven, vijanden en objecten opzuigen en deze vervolgens weer uitblazen, of in te slikken om de vaardigheden van sommige vijanden over te nemen. Zo heb je een zwaard-Kirby, metaal-Kirby, bubbel-Kirby, vuur-Kirby en nog een heleboel andere gedaantes, de één nog schattiger dan de ander. Een nieuwe vaardigheid ontdekken is altijd weer even een klein feestje, omdat je de mogelijkheden ervan dan weer uit kunt proberen. Haast elke gedaante van Kirby bevat zeker vier aanvallen, en als je dan bedenkt dat er in totaal vijfentwintig verschillende Kirby-vormpjes zijn, brengt dat toch wel redelijk veel variatie met zich mee.

Makkelijk
De vijanden die Kirby tijdens zijn avontuur tegenkomt zijn wel redelijk verschillend van uiterlijk, maar op enkele uitzonderingen na zijn ze in offensief en defensief opzicht allemaal hetzelfde. De Mario-gamers met een groot Rambo-gevoel onder ons zullen Kirby meteen het luchtruim laten kiezen en vervolgens op een vijand naar beneden laten storten, maar zo werkt dat niet, want daar gaat het schattige blobje 'lek' van, of iets dergelijks. Vijanden versla je door ze op te zuigen of iets tegen ze aan te blazen. De meeste tegenstanders heb je binnen een mum van tijd om en eigenlijk zijn alleen de eindbaasgevechten echt de moeite waard. Daarnaast zijn er ook nog de Squeaks, de muizen waaraan het spel zijn subtitel ontleent. Deze zijn uit op de schatkisten die door de werelden heen liggen en wanneer je een grote schatkist vindt en hem bij je draagt, zullen ze je aanvallen. Het is dus zaak je schat te beschermen en hem naar het einde van het level te dragen, waar je hem kunt openen. Meer vernieuwing dan deze Squeaks heeft het spel niet te bieden, en dat is erg jammer.

Wanneer je een voorwerp vindt, zoals eten of bijvoorbeeld een zwaard, dan worden deze op het onderste scherm opgeslagen. Tik of raak je ze daarna aan, dan activeer je ze en zo kun je bijvoorbeeld vaardigheden of gezondheid (in de vorm van voedsel) opsparen. Ten eerste is dit een behoorlijk suf gebruik van het touch-screen en ten tweede maakt het dit toch al makkelijke spelletje er alleen maar makkelijker op.



Conclusie
Kirby: Mouse Attack is na Canvas Course van vorig jaar wel een grote teleurstelling. De stijgende lijn die was ingezet heeft men niet voort kunnen zetten en Kirby is weer terechtgekomen in een game waar ik de serie om bekend vind staan, namelijk makkelijke, kinderachtige en onorginele platformers. De meeste gamers zullen na een uur of tien wel klaar zijn met de bijna vijftig verschillende levels, verspreid over acht werelden, inclusief alle verborgen schatten. Daarna kun je je nog in je eentje of met maximaal drie vrienden uitleven in een minigame multiplayermodus, maar deze is niet erg de moeite waard. Wat er over blijft is een spelletje dat leuk is om te spelen, maar dat je eigenlijk al tien keer hebt meegemaakt.