Mario Kart Wii review

Het lijkt haast wel traditie. Bij een nieuwe Nintendo console wordt er een nieuwe Mario Kart de gamewereld ingeslingerd. Prima natuurlijk, maar we willen dan ook wel een beetje vernieuwing. Lukt het Nintendo om de hooggespannen verwachtingen waar te maken?

Kart
Als er één game is waar heel veel gamers op zaten te wachten dan is het Mario Kart Wii wel. Maar in tegenstelling tot bijvoorbeeld een andere topper in het verschiet, Super Smash Bros. Brawl, is het nog helemaal niet zo lang geleden dat er een Mario Kart game verscheen. Nintendo heeft namelijk de gewoonte om bij ieder platform wat verschijnt Mario in een kart te donderen en een gelijknamige game uit te brengen. Uiteraard hebben we daar geen probleem mee maar we voelden ons daarom wel verplicht om eens kritisch naar de Wii-versie te kijken. Als was het alleen al om het feit dat deze Mario Kart bestuurd wordt door de Wii-mote en niet meer (alleen) door een klassieke controller.

Toch kost het mij moeite om iets echt heel erg negatiefs te vinden aan deze game. Het lijkt wel of alles wat de naam Mario draagt in goud verandert op het moment dat het uitgegeven wordt, uiteraard geholpen door een flinke hypecampagne en flink wat media-aandacht. Maar het moet worden gezegd: het is lastig om iets onaardigs te zeggen over deze game, want de game wekt de indruk perfect te zijn, ook al zijn er best wat mindere kanten van het spelletje te noemen. Mario Kart Wii is dus weer gewoon ouderwets verslavend, het ziet er uitermate vrolijk uit, het biedt je een gezonde dosis competitie, geweld is in de verste verten niet te bekennen en het is ook nog eens ontzettend leuk om te doen. Wat kan er nu nog mis, zul je zeggen? Weinig, inderdaad.

Een van de belangrijkste gameplayonderdelen van Mario Kart Wii is het circuit waarop je racet. In totaal heb je tweeendertig banen tot je beschikking, waarvan er zestien je al bekend voor zullen komen als je eerder een Mario Kart game speelde. De andere zestien zijn in meer of mindere mate nieuw, maar sommigen zullen je wel herkennen omdat die een metamorfose hebben ondergaan en als nieuw door het leven gaan. Dit maakt dat je op gezette tijden op volledig nieuwe tracks zult rijden en afwisselend weer verrast zult worden door opborrelende nostalgische gevoelens omdat je beseft dat je ergens eerder bent geweest.

In principe lijkt er dus niet veel veranderd te zijn, maar schijn bedriegt. In detail zijn er wel degelijk veranderingen doorgevoerd, maar het is de vraag of die voldoende vernieuwend zijn om deze game te kunnen bestempelen als een echt nieuwe aanwinst in plaats van een leuk, maar zichzelf repeterend spelletje. Een van de opvallende vernieuwingen is de indeling van de categorieën voertuigen. Nog steeds zijn de voertuigen ingedeeld in 50 cc, 100 cc en 150 cc, maar volledig nieuw is de mogelijkheid om Valentino Rossi (ook een Italiaan, check...) uit te hangen in het Mushroom Kindom.

Motoren dus, en dat is even wennen. Niet aan het idee, maar aan de besturing welteverstaan. De 50 cc klasse is nog geheel voorbehouden aan karts, maar in de 100 cc klasse kun je vanaf het begin alleen de keuze maken voor een motorfiets. De 150 cc klasse biedt je weer een keuze tussen de kart en de motor. Dit pakt goed uit, want Nintendo voorkomt hiermee dat angsthazen die op twee wielen minder gedijen lekker veilig in een kart blijven zitten en de motoren links laten liggen. Je moet dus op een gegeven momen wel.

Gelukkig hebben beide soorten voertuigen allebei hun sterke en zwakke kanten zodat je in races nooit echt bevoordeeld of benadeeld wordt. Met name het sturen drukt echter een flink stempel op de gameplay. Bij de game Mario Kart Wii wordt namelijk een stuurtje geleverd, dat luistert naar de naam Wii-Wheel. De game pretendeert dat het sturen van de voertuigen primair met dit Wii-Wheel moet gebeuren. Als je het stuurtje voor het eerst in je handen hebt, wekt dit door de solide en gelikte uitvoering ervan (lees: geen rommel) dat het sturen wel fijn móet gaan.

Helaas stuurt het Wii-Wheel weliswaar verrassend scherp, toch geef je na een paar uurtjes de voorkeur aan de Wii-mote en nunchuk, of, nog verder terug in de tijd, de Gamecube-controller of zelfs de klassieke Nintendo controller. De conclusie mag dan ook eigenlijk wel getrokken worden: sturen met het Wii Wheel werkt wel, maar in de praktijk voldoen de alternatieven een stuk beter. En dus valt er, hoe leuk het sturen met het Wii-Wheel ook is, toch weer een stukje vernieuwing weg en karten we toch weer ouderwets onze rondjes met de controller in de handen. En ik geloof dat dat toch niet helemaal de bedoeling was van Nintendo.

De grootste bonus die je bij deze game krijgt is uiteraard de multiplayer mode en dan met name die online gespeeld kan worden. Offline kun je battle'en in twee verschillende modes, namelijk door het verzamelen van munten of het lekrijden van ballonnen. Offline kun je ook het Mario Kart kanaal bezoeken waar je onder andere vrienden kunt ontmoeten en statistieken kunt bekijken. Online is het een waar feest om zonder enige vom van lag de strijd aan te gaan met maximaal twaalf spelers. Deze toevoeging maakt de toch wat belegen game, die Mario Kart toch een kleine beetje is, weer extra interessant omdat de DS-versie tot op heden de enige versie was waarmee online geraced kon worden. Een zeer belangrijke verbetering is het schrappen van de mogelijkheid om te 'snaken', het aan elkaar rijgen van boosts waardoor je al driftend en slidend op een haast oneerlijke manier als eerste over de finish vloog. Ik heb zo in het verleden menig potje van mijn kleine neefje (de etter) verloren en dat is zéér frustrerend.

Boosts verzamelen kan in Mario Kart Wii wel op andere manieren, onder ander door bijvoorbeeld op een van de vele ramps die in de game zitten een stunt uit te halen door met je Wii-mote (of stuurtje) de bekende schudbeweging te maken. En motoren zouden geen motoren zijn als er geen wheely's gemaakt konden worden dus ook in die behoefte is in deze game voorzien.

Tot op heden konden de 'negatieve' punten bestempeld worden als marginaal gezever, maar we zijn nu toch aanbeland in het afzeikgedeelte van deze game, want helaas zijn er ook wat kritische noten te kraken. We kennen allemaal de bekende ronddwarrelende voorwerpen uit Mario Kart. Welnu, het blijkt nog steeds zo te zijn dat op kop rijden absoluut geen garantie is om een race ook winnend af te sluiten en vaak zijn die voorwerpen bananen en blauwe en rode schilden. Het valt op dat je als koploper vaak de lastigere voorwerpen naar je hoofd geslingerd krijgt en degenen die volgen veel beter kunnen profiteren van het voorhanden zijnde materiaal. Dit geldt zowel voor de online- als de offline mode, dus dit levert nog steeds veel frustraties op van het kaliber 'neefje'.

Grafisch gezien hoef je wederom geen visueel wonder te verwachten. De game ziet er gewoon goed uit maar springt eigenlijk nergens uit de band, niet in positieve, maar ook zeker niet in negatieve zin. Wel vermoed ik dat de inspiratie van de makers soms even op was want enkele banen zijn zo leeg en saai (check de ijsbaan) dat er maar weinig te beleven valt. De paddenstoelenbaan Mushroom Gorge vol met bouncende paddenstoelen is wel weer een topper en nodigt uit om keer op keer gespeeld te worden.

Conclusie
Mario Kart Wii is qua niveau zeker geen Super Mario Galaxy. Ik bedoel daarmee dat we het karten inmiddels wel kennen en Galaxy er qua innovatie en originaliteit huizenhoog bovenuit steekt. Vergelijken kun je deze twee games natuurlijk verder helemaal niet, maar Mario Kart Wii laat toch enkele steekjes vallen ondanks dat het een game is die voor honderd procent zeker in je Wii-collectie thuishoort. Hiervoor is met name de online multiplayermode verantwoordelijk maar de toch wat tegenvallende tracks (hoe verwend kunnen we zijn...), de onbalans in het verkrijgen en verwerken van voorwerpen en de toch wat matige graphics trekken het eindcijfer een stuk naar beneden. Geen tienen dus voor Mario dit keer, maar wel een vette voldoende. Mario Kart Wii is superverslavend en dat maakt deze game een verplichte aankoop. Goede Wii-games moet je tenslotte gewoon gaan halen... Toch eens een keer iets helemaal nieuws de volgende keer, Nintendo?