Mijn liefde voor Mass Effect heb ik nooit onder stoelen of banken gestoken. De geweldige wereld die Bioware gecreëerd heeft met de mensheid die zijn rol moet vinden tussen een aantal net ontdekte buitenaardse rassen is fantastisch. Hoe blij was ik dan ook toen het tweede deel op kantoor arriveerde en hoewel het verhaal misschien minder episch is, stelt Mass Effect 2 op geen enkel vlak teleur. Geloof me.

Nieuw deel, nieuw verhaal
Het is moeilijk om een game te bespreken die zo erg op zijn verhaal leunt als Mass Effect 2. Ik wil niks verklappen en ik zal dus alleen wat vertellen over het begin. Het is twee jaar na de gebeurtenissen van het eerste deel als je aangevallen wordt op je schip de Normandy. Na het ongeluk word je wakker op een vreemde basis en je avontuur begint daar. Wie zijn deze mensen? Wat zijn hun motieven? En bovenal: zijn de motieven van deze organisatie dezelfde als de jouwe?

Hier raken we direct de kern van de meeslependheid van de franchise. Je eigen meningen over de gebeurtenissen zijn zo belangrijk voor je ervaring en gelukkig zijn de keuzes zo opgebouwd dat je bijna altijd je eigen mening kunt vormen via je character Shephard. Natuurlijk word je grotendeels door de wereld geleid, maar je doet het op een manier die je zelf wilt. Ben je bad-ass, ben je vriendelijk of belangrijker, ben je daar ergens tussenin. Bioware wil het niet te zwart-wit maken en de grijze route is dan ook erg aantrekkelijk.

Er zullen mensen zijn die het verhaal minder vet vinden dan het eerste deel. De zoektocht naar een goed team van mensen om de hoofdmissie te voltooien is namelijk een lang proces in Mass Effect 2. Daarnaast is de betrokkenheid van de Citadel, de regering van het heelal, beperkter. Je bent meer undercover en daarom voelen je beslissingen minder groots. Persoonlijk vind ik deze nieuwe verhaallijn heel tof. Ja, hij voelt minder groots aan, maar het “undercover-gevoel” van het opereren buiten de wet op afgelegen, ‘shady’ werelden voelt heel tof. Een goed voorbeeld hiervan is de afgelegen wereld Omega, waar je op zoek moet naar twee van je teamleden. Zwarte markten, wettenloosheid, armoede en geweld zijn hier aan de orde van de dag en ik heb elk moment genoten van deze vieze, nare wereld.

Jouw save, jouw verhaal
In alle eerlijkheid moet ik bekennen dat ik mijn oude savegame niet heb meegenomen naar het tweede deel. Natuurlijk wilde ik dat wel, maar ik heb de PC-versie van deel twee gespeeld en mijn eerste deel heb ik op de Xbox 360 beleefd. Wel is me duidelijk dat het spelen van het eerste deel een gigantische meerwaarde heeft bij het spelen van Mass Effect 2. Bijna elke keuze die je hebt gemaakt in deel 1 komt namelijk terug. En dat houdt niet op met een klasse of achtergrondverhaal. Het eerste deel was juist zo meeslepend vanwege de harde keuzes tussen leven en dood die je moest maken en welke beslissing je ook genomen hebt in het eerste deel, de gevolgen zijn er in deel 2. Zo zul je naast een aantal nieuwe vette personages ook wat oude bekenden terugzien.

Natuurlijk is er ook aan de grafische kant flinke vooruitgang geboekt. De PC-versie is om je vinger bij af te likken en het kiezen van wapens en krachten voor je teamleden is nog makkelijker en sneller gemaakt. Sowieso is de actie een stuk belangrijker geworden en is dit ook grafisch te merken. Door het goed uitgewerkte coversysteem vergeet je soms tijdens de gevechten dat Mass Effect 2 een RPG is en niet puur een third-person shooter. Dit komt mede doordat tegenstanders nu echt reageren op de inslag van kogels (headshots!) en de toevoeging van zware wapens. Zo is er een laser die alles doorklieft wat op zijn pad komt, erg vet.

Conclusie
Mass Effect 2 gaat door waar deel 1 ophield en doet er op bijna alle vlakken een schepje bovenop. Nieuwe en oude bekenden, veel keuzes in het verhaal, RPG-diepgang gecombineerd met geweldige shooteractie, een verbeterd keuzemenu voor de combat, een meeslependheid die maar weinig games bieden en dat alles in een veel mooier sausje dan de voorganger. Mass Effect benaderde voor mij al perfectie en dit tweede deel gaat daar nog eens dunnetjes overheen. En nou klaar, want ik ga weer verder met de enige echte Shephard, Peter Shephard.