Pac-Man & Galaga Dimensions review

Jaren geleden vulde het gele bolletje onze harten met plezier; het zo snel mogelijk opeten van verschillende bolletjes, de grenzen van het level oversteken en de politie/spookjes zien te ontwijken vonden veel mensen geweldig. De arcadeverslaving sloeg dan ook snel toe. Jaren later is Pac-Man een fenomeen geworden, helaas niet op een al te goede manier. Kan Pac-Man & Galaga Dimensions nieuw leven in de beschadigde serie blazen en zo de arcade-klassiekers terugbrengen op Nintendo's 3DS?

Met goede moed naar binnen!
Pac-Man & Galaga Dimensions lijkt op het eerste gezicht een leuke game voor je 3DS; als speler word je direct getrakteerd op een overdosis aan games. Het gaat hier om Pac-Man: Tilt!, Pac-Man, Pac-Man: Championship Edition, Galaga 3D Impact, Galaga Legions en een "film" van het gele mannetje. Ja, je zou bijna het idee krijgen dat de ontwikkelaar daadwerkelijk de goede weg op is gegaan met deze bundel games! Met veel plezier zette ik mijn 3DS aan en begon met spelen.

De speler wordt als eerste op epische wijze richting het hoofdmenu gewezen, waar men vervolgens een keuze kan maken tussen de verschillende titels die ik zojuist heb opgenoemd. Als eerste startte ik Pac-Man op, je weet wel, die ouderwetse versie waar het allemaal mee begon. Dit vereist geen uitleg, als gamer moet je toch wel weten hoe Pac-Man speelt en deze is na jaren nog steeds hetzelfde. Het enige nieuwe is een 3D-functie die, je raad het al, 3D aan de ouderwetse game toevoegt. Het klinkt leuk, maar van alle games waar je 3D op zou kunnen toepassen is Pac-Man er absoluut geen van. Sterker nog, het effect is dusdanig storend dat het afleid van de game zelf. Dus besloot ik na een aantal potjes gespeeld te hebben door te gaan naar de volgende titel; Pac-Man: Championship Edition.

Met deze variant van de game wordt direct duidelijk dat Pac-Man mét 3D ook leuk kan zijn. In principe is dit hetzelfde spelletje als die ik hierboven beschreven heb, maar dit maal wordt de moeilijkheidsgraad een flink stuk verhoogd. De game gaat sneller en sneller zodra jij denkt deze titel onder de knie te krijgen; iets wat ik tegenwoordig steeds minder zie bij games. Wil jij een hoge score behalen, dan zul je echt je best moeten doen. Maar om deze snelle versie van Pac-Man helemaal af te maken heeft Namco Bandai er een 3D-effect overheen gegooid, eentje die ditmaal de spelervaring daadwerkelijk prettiger maakt. De oude geit van Namco Bandai ziet er opeens een stuk moderner uit met kleuren die je scherm uit lijken te komen.

Helaas blijft dit Pac-Man, na een tijdje heb je zelfs deze toffe versie wel gezien en wil je door naar de volgende. Hier begon mijn trip naar de afkickkliniek...

Vuile bolletjesslikker!
Met nog een hoofd vol goede hoop voor de rest van de game startte ik Pac-Man: Tilt! op. Deze Mario-achtige kloon met Pac-Man in de hoofdrol liet goed zien waarom ik direct naar de afkickkliniek voor bolletjesslikkers gestuurd werd. Tilt! ondersteund namelijk geen 3D. Geen 3D op een 3DS?!?! Het spijt me zeer, maar het lef hebben om een 3DS titel uit te brengen en vervolgens geen 3D-functie hierbij toe te voegen klinkt mij absoluut niet goed in de oren. Laten we nu maar hopen dat de rest van het spel wel leuk is, toch?

Helaas moet ik jullie als lezers teleurstellen; Pac-Man: Tilt! draagt een leuk concept met zich mee, maar het is belabberd uitgewerkt. Zo beginnen de problemen met de besturing. De game wordt deels bestuurd door je analoge-stick en door het "tilten" van je systeem. Het klinkt leuk, maar negen van de tien keer werkt het niet. Het kan zelfs tot zeer frustrerende punten leiden waardoor je niet meer verder wilt spelen. Heel jammer, maar is er ook nog iets goed aan deze versie? Nee, helaas moet ik melden dat de game dankzij de niet goed werkende controls gewoon niet te genieten is. Tilt! heeft wel een voordeel, het tilt-systeem van de 3DS wordt wel gebruikt (weliswaar niet op een goede manier) en kan zo ontwikkelaars op het idee brengen om dit in toekomstige titels uit te werken tot iets wat beter werkt. Maar dit is geen reden om Pac-Man: Tilt! als consument een kans te geven, laat deze dus aan de kant staan. Dit deed ik ook en startte de Galaga games op.

Trippen in de ruimte!
Felle kleuren, de snelheid van het licht en enorme monsters die verdelgt moeten worden; Galaga 3D Impact en de klassieker Galaga Legions hebben het allemaal. Mijn reis door de ruimte begon met de 3D-variant en meteen werd duidelijk dat Namco Bandai deze collectie games niet helemaal verprutst heeft. Galaga 3D Impact is een on-rails arcade shooter zoals we van "die goede, oude tijd" gewend zijn. Jij bestuurt een snel voertuig en aan jou de taak om hiermee verschillende ruimte-misbaksels te verdelgen. Het speelt heel simpel en voelt lekker natuurlijk aan en boven alles is het 3D-effect op een leuke manier toegepast. Je krijgt daadwerkelijk het idee door de diepten van de ruimte te vliegen. Helaas slaat de verveling snel toe, dit principe is namelijk al veel eerder, vaker en boven alles beter uitgevoerd. Een beetje gamer wil wel wat meerwaarde voor zijn geld, iets wat Galaga 3D Impact niet te bieden heeft na een flink uurtje door te knallen.

Dus stapte ik uit mijn moderne ruimteschip om vervolgens in een retrovariant te betreden. Het is tijd voor Galaga Legions, de klassieke versie van Galaga 3D Impact. Het concept blijft hetzelfde als zijn moderne broertje, maar ditmaal speel je een arcade-versie hiervan. Vanaf boven gezien en hordes aliens om kapot te knallen, het voelt, ruikt en proeft als een gouden oude. Ook Galaga Legions beschikt over een 3D optie, maar ik raad jullie aan dit alleen te doen als jullie goed tegen "trippen" kunnen. De game barst van een suiker overdosis uit elkaar; overal en constant wordt de speler belaagd door aliens, aliens en nog eens aliens, elk aangevoerd met een snelheid vanjewelste, en om het af te maken bombardeert de titel je ook nog eens met hyperactieve techno. Het spel zelf is wel leuk voor een tijdje, maar veel tijd verwacht ik mensen hier niet in te zien steken; het blijft gewoon niet lang genoeg leuk om mee door te zetten.

De Pac-Man op het witte doek of terug in de hoek?
Tot slot komen we na een flinke reis door bolletjesslikker-land aan bij wat een klapper moet zijn; de Pac-Man film. De game meldt de speler op een daadwerkelijke 3D-film te trakteren, dus vol afwachting en spanning startte ik deze op. Wat ik te zien kreeg was eigenlijk meer een trailer; het gehele filmpje duurde ongeveer vijf minuten. Of je dat een film kunt noemen betwijfel ik, maar laat ik doorgaan naar de inhoud.

De "film" is een korte toelichting over hoe Pac-Man van bolletjesslikker opgroeit naar spookjesvreter en superheld. Het ziet er wel komisch uit en zal de jeugd weten te vermaken, maar in essentie stelde het helaas niet veel voor. Als je van cartoons houdt die geschikt zijn voor je broertje of zusje van drie, dan zal deze toevoeging wellicht een glimlach op je gezicht kunnen toveren, maar voor de meerderheid zal dit een verspilling van tijd zijn.

Conclusie
Pac-Man & Galaga Dimensions is een goede poging van Namco Bandai om de twee klassiekers naar de moderne tijd te halen. Helaas komen niet alle titels door gebreken even goed uit de verf, met de Pac-Man "film" als perfect voorbeeld. Mijn advies luidt daarom als volgt: Ben je een echte Pac-Man fanaat? Koop dan een heruitgave van één van de titels op je console. Dit bespaart jullie als veel frustratie en geld; Namco Bandai vraagt voor deze titel nu namelijk 45 euro, een bedrag wat niet eerlijk is in vergelijking met wat je ervoor krijgt.