Project Zero II: Wii Edition review

Nintendo is recentelijk mede-eigenaar geworden van de Project Zero-reeks en het is dus niet geheel verrassend dat er vorige maand een nieuw deel binnen de serie exclusief op de 3DS verscheen. Wel is het vreemd dat ervoor is gekozen om het acht jaar oude Project Zero II in een aangepaste versie opnieuw uit te brengen, in plaats van dat het vierde deel, ontwikkeld door Grasshopper Manufacture, naar het Westen wordt gebracht. Klagen moeten we echter niet, want ook vandaag de dag blijkt de formule van de tweede Project Zero nog steeds van een hoog niveau.

De tweeling Mio en Mayu belanden in een vervallen, verlaten dorp en vrezen dat ze in een vervloekt dorp zijn terechtgekomen, een plek waar in legendes over wordt gesproken. Ze kunnen niet weg en al snel blijkt dat Mayu steeds een stap verwijderd is van Mio. Als Mayu is het aan jou om de geheimen van het dorp te ontrafelen en je zusje, en jezelf, te besparen van een vervelend lot. Het is een formule die in de Japanse horror in vele soorten en maten al vaker is behandeld, maar Project Zero II weet nochtans ook nu nog te boeien doordat informatie niet heel snel wordt verstrekt in het spel en je dus langzamerhand steeds beter een idee krijgt wat er precies in het dorp is gebeurd.

Camera Obscura
In het mysterieuze Japanse dorp kom je de meest verschrikkelijke geestesverschijningen tegen, maar gelukkig zit je niet zonder een middel om de wezens af te wenden. Al snel zul je de zogeheten Spirit Camera vinden, een vernuftig apparaat dat dingen ziet, die er niet zouden moeten zijn. Het blijkt al gauw je beste vriend, daar de camera de kracht bezit om geesten uit te drijven. Leuk is dat het apparaat wordt benaderd als ware het een schietwapen: filmrollen zijn je munitie en door lenzen te verwisselen kunnen de specificaties van het ding worden aangepast. Bovendien kunnen allerlei aspecten van de camera worden geüpgraded om je reis bij te staan.

Een goede horrorgame staat of valt met de sfeer en de angst die het op je weet af te geven. Gelukkig weet Project Zero II hier absoluut zijn mannetje in te staan, want de game is eng. De duistere, onheilspellende omgevingen gecombineerd met creepy geluiden en een goede opbouw weten geregeld tot climax te komen en je de stuipen op het lijf te jagen. De sfeer is vooral zo sterk omdat deze niet alleen wordt gecreëerd door wat je ziet, maar vooral door hetgeen je niet ziet. Je weet door verscheidene geschreven bronnen die je vindt dat er allerlei gare dingen zouden moeten zijn en bent dus continu op je hoede.

Wii Edition
Gelukkig staat Wii Edition niet slechts voor de sier op de hoes van de game, want er is flink veel aangepast en toegevoegd aan het origineel. Er zijn enkele scènes toegevoegd, de game heeft een flinke grafische verbetering doorgemaakt en je zult het spel vanuit de derde persoon doorlopen. Ook de zogeheten ghost hands, geïntroduceerd in het vierde deel, maken in Project Zero II hun opwachting en zullen voor flink wat spanning zorgen. Elke keer dat je een voorwerp poogt op te pakken, reikt Mayu haar hand langzaam uit. Soms kan een geest dan ineens proberen jouw hand vast te pakken, waarna je zo snel mogelijk jouw hand moet terugtrekken. Spanning alom, vooral omdat het verschijnen van deze handen op willekeurige wijze gebeurd.


Het zijn leuke toevoegingen, maar niet elke aanpassing blijkt een verbetering. De game laat zich vanzelfsprekend besturen met de Wii-afstandsbediening in combinatie met de Nunchuk, maar helaas reageren deze niet zoals zou moeten. De camera beweeg je door op het scherm te richten, alleen worden bewegingen niet altijd goed overgezet, waardoor je veelal naar de grond kijkt en daarnaast niet snel kunt draaien. Een stroeve besturing, die vroeger eerder regel dan uitzondering was in horrorgames, is inmiddels toch wel een no-go.

Ook is er een volledig nieuwe modus toegevoegd aan deze editie van Project Zero II, maar die kunnen we maar het beste gelijk vergeten. Je hoeft hierbij slechts op de A-knop te drukken om te lopen, waarna je een beetje kunt rondkijken. Hierbij moet je bijvoorbeeld van bepaalde figuren foto's maken of beeldjes verzamelen. Angst is er echter allerminst omdat er geen enkele druk of spanning is. Je kunt namelijk niet dood. Elk afzichtelijk creatuur heeft daarmee geen impact en alles wat Project Zero zo leuk maakt, wordt hierin dus teniet gedaan.

Conclusie
Project Zero II: Wii Edition bewijst wederom dat ook klassieke horrorgames ook vandaag de dag nog bestaansrecht hebben, maar dat enkele elementen toch zeker tijdsgebonden zijn. Dat de stroeve besturing ook is overgeheveld naar deze nieuwe versie is bijvoorbeeld jammer te noemen. Nog spijtiger is het dat het gebruik van de Wii-Mote de precisie ook nog eens niet weet te bevorderen. Gelukkig blijft de kern van Project Zero II nog steeds sterk en kan de liefhebber de borst weer nat maken voor avonden vol angstige momenten.