Het is al weer een paar jaar terug sinds wij aan de slag konden met Resident Evil 5. Tussendoor hebben we nog wat games van Capcom gekregen, maar volwaardig waren deze niet. Maar nu is de tijd eindelijk aangebroken voor Revelations, een game die terugkeert naar de roots, maar ons toch flink wat actie belooft. Ik kan bijna niet meer wachten om jullie te vertellen over deze game, dus lees snel verder!
Eindelijk! Ik heb tijden gewacht op een nieuwe Resident Evil. Deel 5 was ontzettend gaaf, maar er miste een hoop horror. Er miste te veel horror. Maar mijn geduld is uiteindelijk alsnog beloond, want Revelations is eindelijk aangespoeld. Vol enthousiasme schoof ik de game in mijn mooie apparaatje. Meteen bij het spelen van het eerste level werd ik blij. Miss Valentine en Parker, Jill's nieuwe partner, staan op het punt een enorm schip te betreden. Eenmaal binnen wordt de toon voor de rest van de game gezet; de ontdekking van een arm en het eerste monster zal elke speler altijd bijblijven.
Eindelijk is Resident Evil weer zoals het vroeger was, een horror game! Maar toch heeft Revelations een hoop meegenomen van 4 en 5, zoals het camerasysteem. Nieuw is de manier waarop het spel gepresenteerd wordt. Aan het eind van elk hoofdstuk - die stuk voor stuk eindigen met een spannende cliffhanger - wordt er een "Previously on Resident Evil: Revelations"-filmpje getoond waarin de speler nog even een opfrisser krijgt over de gebeurtenissen in het voorgaande hoofdstuk. Handig, want zo is meteen de stijl aangepast voor een handheld-titel. Het is als het ware een tv-serie.
Een puntje waar 3DS-bezitters echter helemaal lijp van gaan worden is de grafische presentatie, het geluid en het stereoscopisch effect in de game. Ik kan het lang of kort houden, maar het komt erop neer dat Revelations toont wat voor kracht Nintendo's handheld echt in huis heeft. De game is prachtig, maar ook het gebruik van 3D geeft je als speler echt het gevoel dat je iets speciaals aan het spelen bent. En speciaal is deze game zeker.
Als een vis in het water De game begon voor mij dus al goed, maar hier bleef het niet bij. Wat mij meteen opviel is dat de game zowel zonder als met de circle pad pro-uitbreiding te spelen is. Toegegeven, het is even wennen, twee extra schouderknoppen en een extra pookje, maar eenmaal gewend kon ik niet meer zonder. Dankzij deze toevoeging speelt de game veel natuurlijker, maar nog veel belangrijker is dat er flink wat bewegingsvrijheid bij komt, mocht je dit stukje technologie gebruiken. Je kunt namelijk lopen én schieten, wat overigens in first-person perspectief gebeurt, maar naast dat meegenomen pluspuntje valt ook op dat de besturing een stuk simpeler is als je de circle pad pro gebruikt. Ondanks mijn bedenkingen vooraf het daadwerkelijke gebruiken van dit nieuwe product, moet ik toegeven dat ik erg tevreden ben.
Naast de nieuwe, verbeterde besturing ten opzichte van voorafgaande delen zitten er ook een hoop nieuwe gameplay-elementen in het spel. Zo is het mogelijk om door een vijand tegen de grond gesmakt te worden, waardoor je niet anders kunt dan naar achteren kruipen, en schieten, of jezelf eerst weer op de voeten te helpen. Het maakt het spel een stuk intenser, maar met dit ene punt zijn we er nog niet. Revelations introduceert ook zwemmen en duiken, iets dat we in de serie nog nooit eerder gezien hebben. Het duiken wordt op een perfect moment in de game geïntroduceerd, maar ik zal niets verklappen. Wel wordt de game meteen anders; je kunt jezelf niet verdedigen van de vijanden onder water, dus je zult moeten zwemmen voor je leven. Letterlijk, want je zult ook stikken, mocht je geen lucht meer hebben. Het duiken is een heel belangrijk punt, want dit voegt een nieuwe waarde toe aan de overlevingsfactor van de game.
Bakstenen Naast deze nieuwe elementen was er eigenlijk maar één ding waar ik echt naar uitkeek in deze titel, namelijk het horrorgedeelte. Zo was Resident Evil 4 een ontzettend creepy game, maar Resident Evil 5 gooide zowat elke vorm van horror overboord. Ironisch genoeg zien we nu wat er van gekomen is, aangespoeld op het schip, want Revelations zit vol met enge momenten.
Ik heb bijna letterlijk bakstenen gescheten op bepaalde stukken in de game, gedeelten waar elementen uit 4 en 5 terugkwamen. Op een bepaald punt worden Jill en Parker afgeleid door een vreemde, enge stem. Eenmaal het geluid gevolgd naar de bron komen zij een deur tegen waar tegenaan gebeukt wordt vanaf de andere kant. Gelukkig zit de deur potdicht, vastgemaakt met kettingen en een groot hangslot. Toch weet de game je te lokken, want je wilt dolgraag weten wat er achter die deur zit. Maar zodra je de deur ontdoet van het slot, had je gewild dat je de deur niet geopend had, want een enorme mutatie wordt in je gezicht gegooid.
Dit is een enkel voorbeeld van de vele geniale, soms subtiele momenten die de game tot zijn beschikking heeft. Maar dit betekent absoluut niet dat Resident Evil: Revelations geen actie tot haar arsenaal heeft. Sterker nog, de game is op te delen in drie gedeelten: subtiele start met horror, actie en horror. Juist op het moment als het allemaal een beetje te actievol wordt, verandert de sfeer weer naar die van een enge game. Prachtig!
Mooie meisjes en stoere binken Het verhaal van Revelations speelt zich naadloos af tussen Resident Evil 4 en 5 en houdt ook exact op waar de downloadable content Lost in Nightmares begon. Zoals ik al eerder zei, wordt de game als een tv-serie gepresenteerd, waardoor Capcom de mogelijkheid zag om een heus aanbod aan karakters per hoofdstuk aan te bieden. Variatie ten top, maar vooral mooi is hoe het allemaal alsnog een geheel vormt.
Over het verhaal wil ik verder niets verklappen, dat moeten jullie echt zelf gaan uitzoeken, maar waar ik wel mijn mening graag over wil delen zijn de gameplay-modi die zich beschikbaar stellen na het uitspelen van de game. Zo is er de mogelijkheid om de game opnieuw door te spelen in de Hell-mode, maar in plaats van het verhogen van de damage-output van vijandelijke aanvallen is er naast dat een hoop veranderd. Zo zijn de vijanden dus niet alleen sterker, maar er zijn ook meer vijanden op plekken waar ze eerst niet waren. Ook zijn items expres verplaatst, of juist in zijn geheel weggelaten. De Raid-mode laat echter de kracht van het spel zien. Een leuke variant op het verhaal waarin met z'n tweeën door een gebied heen gevochten moet worden, waarna je beloond wordt met nieuwe wapens, upgrades en Achievements. Replay-value over 9000, om het maar zo te noemen.
Conclusie Resident Evil: Revelations is de beste Resident Evil tot nu toe. De game neemt alle goede punten van de vorige delen en perfectioneert deze. De toevoeging van het zwemmen en duiken maakt dit net wat unieker dan welke vorige Resident Evil-game dan ook. Ook de grafische uitstraling, de co-op Raid-mode en een Hell-mode als toevoeging boven op het memorabele verhaal maken dit een heus powerhouse voor Nintendo's handheld. Replay-value, horror en co-op? Revelations heeft het allemaal en is hiermee de beste game binnen haar genre.
Resident Evil: Revelations
« Alle game informatie
