Sin and Punishment: Successor of the Skies review

Sin and Punishment: Successor of the Skies is, net zoals zijn voorganger op de Nintendo 64, een on-rails shooter. Deze serie is echter niet te vergelijken met soortgenoten als Dead Space Extraction of diverse Resident Evil-titels, want Sin and Punishment omarmt het bullet hell-concept. Dit betekent een oneindige stortvloed aan kogels, lasers en vliegend metaal, die je als speler dient te ontwijken. Het is dus van belang om al gauw patronen te vinden en te hanteren, om vervolgens je tegenstanders een kopje kleiner te kunnen maken. Ook Successor of the Skies garandeert wederom een actievolle en flitsende ervaring, die zowel fans van de serie als fans van het genre kan plezieren...

Een epische introductie
Laten we er niet omheen draaien; het merendeel van de hedendaagse shooters start keer op keer met één welbekende cliché. Namelijk het voorzichtig bij de hand nemen van de speler en deze op een subtiele wijze kennis laten maken met de game. Sin and Punishment: Successor of the Skies draait deze cliché keihard de nek om, want je wordt als speler, of je nou een veteraan bent of een 'n00b', direct en hardhandig in die brute wereld gedumpt. Dit betekent dus, zoals het bullet hell-concept betaamt, al in het openingslevel diverse bazen, honderden vijanden en een gelijkmatig aantal kogels. Logischerwijs zet deze trend zich in de latere levels voort, uiteraard in een nóg grotere en epische vorm.

Successor of the Skies is namelijk, zoals eerder genoemd, geen normale on-rails shooter. Je zult niet kennis maken met zombies, terechtkomen in generieke Hollywood-scenarios en al helemaal geen pijltjes schieten op bewegende borden met een zeker personage in een groen pakje. Nee, dit is een shooter die je speelt voor een meeslepend verhaal en een verslavende, actievolle ervaring. Het woord 'hardcore' vermijd ik als gamer liever, maar Successor of the Skies definieert deze term voluit, want moeilijk mag deze Wii-game absoluut zijn. Nu is dit niet dankzij gebrekkig design, maar juist door een voorzichtig uitgekiende belevenis...

Spelen in tweevoud
Onderhand zul je je natuurlijk afvragen waar deze "uitgekiende belevenis" zoal uit mag bestaan. Als eerste een tweetal speelbare personages; de lieftallige Kachi en haar beschermer Isa. Samen met Isa is Kachi op de vlucht voor de Nebulox, een elitegroep premiejagers, want beiden blijken een diepere achtergrond te bezitten dan op het eerste gezicht lijkt. Erg zwaar kun je het verhaal binnen deze on-rails shooter niet noemen, maar naarmate je voortgang boekt, zul je op zijn tijd wel geprikkeld worden door interessante dialogen en leuk uitgewerkte tussenfilmpjes die naadloos opgaan in de gameplay.

Mocht je nou als stoere bink niet aan je trekken komen door enkel naar dialogen te luisteren en op tussenfilmpjes te kwijlen, wees gerust, Successor of the Skies biedt genoeg variatie en spanning. Met zowel Isa als Kachi is de game door te halen, al is de ervaring tussen de twee niet enorm verschillend. Aan elk karakter is een iets andere speelstijl verbonden, maar de ervaring komt altijd op hetzelfde neer: zie elk level te voltooien zonder uitgewoond te worden door de plaatselijke bevolking. Deze bevolking bestaat, zoals eerder genoemd, uit honderden tot duizenden vijanden, kogels en diverse baasgevechten. Naarmate je voortgang boekt in de levels, en uiteraard de game zelf, wordt het telkens een stukje pittiger en uitdagender.

Het zijn echter niet alleen de normale vijanden en baasgevechten die een gevaarlijke rol spelen, want ook de omgevingen kunnen zich tegen je keren. Stel je bijvoorbeeld een spetterend baasgevecht voor, waarbij je als speler tijdens het knokken ook nog eens te maken krijgt met brokstukken, welgeplaatste explosieven of talloze andere obstakels. Dit hangt tevens af van het actieve perspectief, want de game schakelt veel tussen een zijwaarts perspectief, tweedimensionaal als het ware, en een derdepersoons perspectief. Dit zorgt voor de nodige variatie en je zult je gedurende de acht uur lange reis zeker niet vervelen.

Dit komt mede doordat de ervaring per level enorm verschilt en elk scenario weer een andere speelstijl vereist. Het ene moment vecht je je een weg door een horde aan vijanden, terwijl je het volgende ogenblik weer obstakels moet vermijden of aan het haasten bent om nét die ene power-up te pakken. Als speler heb je overigens niet alleen de beschikking over vuuraanvallen, waaronder een oplaadbaar superschot, maar ook mêleeaanvallen, die dienen om projectielen en dergelijke af te weren en/of zelfs terug te slaan. Ook zul je tijdens baasgevechten vaak moeten wisselen tussen deze twee speelstijlen. De ervaring blijft op deze manier erg divers en het verhaal slurpt je tussendoor onbewust op.

Het geld zeker waard
Het gebrek aan een online multiplayer-component in Successor of the Skies zal niet als een verrassing komen, doch wel als een teleurstelling, want dit is natuurlijk een uitermate geschikte titel voor online gaming. Om ons toch tevreden te stellen, kent dit vervolg uiteraard wel een offline modus voor twee spelers en zijn de highscores die je behaalt verbonden aan online leaderboards. Op het eerste gezicht lijk je niet geneigd om je highscores te verbeteren, maar het zal tot je verbazing spreken hoe verslavend dit kan uitpakken, mede dankzij de oprecht uitdagende moeilijkheidsgraden. Uiteindelijk kun je namelijk met gemak 20 of 30 uur in deze titel stoppen en dat is het volle pond meer dan waard.

De ervaring is uiteindelijk als niks minder te beschrijven dan uiterst verslavend en belonend, met name dankzij de opzet en de audiovisuele presentatie. De game draait op een zeer soepele 60 beeldjes per seconde en de soundtrack is simpel, doch erg effectief. Frustratieloos is de ervaring natuurlijk niet, want doodgaan zul je en vaak ook, waardoor dit enerzijds geen titel is voor de beginnende gamer. Anderzijds kan ik Successor of the Skies met gemak aanraden aan wie dan ook, want het is enorm belonend om na 20 uur te kunnen zeggen deze titel volledig te hebben uitgespeeld. En dat is de kracht van Successor of the Skies...

Conclusie
Sin and Punishment: Successor of the Skies is een uitstekend vervolg, dat net zoals zijn voorganger een hele toffe ervaring aflevert. De vijanden zijn divers, in grote aantallen en de levels bieden telkens een totaal andere opzet en ideeën. Hierbij komen ook de vele, epische baasgevechten om de hoek kijken, want deze vormen de drijfveer van deze Wii-titel. Het is enorm belonend om na bloed, zweet en tranen een enorme baas te hebben verslagen en terecht, want dit gaat gepaard met de nodige scheldpartijen. Nintendo en Treasure hebben er echter wel hard aan gewerkt om de moeilijkheidsgraad zo oprecht mogelijk te maken en dit zorgt voor een verslavende ervaring, die je absoluut meerdere keren wilt beleven.