Tokyo Jungle review

11 maart 2011. Een aardbeving en opvolgend een tsunami veroorzaken grote problemen bij de kerncentrale in Fukushima. Uiteindelijk liep het allemaal met een sisser af. Tokyo Jungle kent een vergelijkbaar scenario. Door een onbekende gebeurtenis is over tien jaar de mensheid uitgestorven (in Tokio althans). Dieren hebben de ramp wel weten te overleven en maken nu de dienst uit. Niet alleen straathonden en katten, ook dierentuindieren en zelfs dinosauriërs komen voorbij.

Survival vs. story
Tokyo Jungle kent twee speelmodi: survival en story. Waar bij de meeste games de story-modus het belangrijkst is, geldt bij deze game dat het juist om survival draait. Je begint de survival-modus als dwergkeeshondje of sikahert. Niet meteen de dieren die het meest tot verbeelding spreken, desondanks kan je van het dwergkeeshondje op den duur een gevreesde jager maken. Door in de straten van Tokio uitdagingen te voltooien, kan je je dier sterker maken. Daarnaast is er één speciale uitdaging per survivalsessie. Voltooi je deze, dan speel je een nieuwe diersoort vrij.

Er is tevens de mogelijkheid om drie archiefstukken te verzamelen. Hiermee kan je een nieuw hoofdstuk vrijspelen in het verhaal. Deze missies hebben echter weinig toegevoegde waarde. Hoewel het leuk is om met een diersoort te spelen die je nog niet had vrijgespeeld, is de story-modus voornamelijk een lineaire versie van survival. In plaats van dat je vrij bent om te gaan en staan waar je maar wilt, moet je een opdracht voltooien, zoals ergens ongezien komen. Helaas voegt de story-modus dus weinig toe aan Tokyo Jungle.

Naarmate je meer survival speelt, breid je langzaam maar zeker jouw collectie aan speelbare dieren uit. Hierbij geldt dat de verschillende soorten qua besturing allemaal hetzelfde spelen. Dit is niet bezwaarlijk, want het vechtsysteem voldoet uitstekend. Door ongemerkt naar een dier toe te sluipen of genoeg schade te doen met een gewone aanval kan je, zodra er een symbool rood oplicht, in één keer een vernietigende aanval uitvoeren met R1. Als het doelwit niet veel groter is dan jou, is deze aanval sowieso dodelijk.



Carnivoren vs. Herbivoren
Vervolgens zal je, als carnivoor zijnde, jouw slachtoffer opeten om je honger te stillen. Ben je een herbivoor, zoals het eerdergenoemde sikahert, dan zal je het wat anders moeten spelen. In plaats van andere dieren moet je op zoek naar planten. Die andere beesten ontwijk je juist zoveel mogelijk, want voor je het weet heb je een roedel wolven achter je aan. Dit is niet alleen gevaarlijk omdat ze je op kunnen eten, langzaam maar zeker gaat ook het balkje dat je honger aangeeft naar nul. Staat deze op nul, dan zal je levensmeter afnemen.

Op tijd, en genoeg, eten is dus van levensbelang. Daarnaast verhoogt het innemen van calorieën ook je status. Dit heeft weer als gevolg dat je met sterkere vrouwtjes kan paren. Dat zorgt er op zijn beurt voor dat jouw jongeren sterker zijn en dat je met een grotere groep ten strijde kan trekken. Ga je dood? Wees niet getreurd, in dat geval zal je de besturing over een ander dier uit je groep overnemen. Zijn deze er niet meer, dan volgt er een onverbiddelijk game over-scherm.



Een vergiftigd Tokio
Naast het eerdergenoemde levens- en hongerbalkje is er nog een derde meter die van belang is: de hoeveelheid vergifting. Tokyo Jungle bestaat uit verschillende gebieden waar je gedurende jouw levensduur kan vertoeven. Deze gebieden veranderen echter constant. Niet alleen de hoeveelheid planten en dieren (en dus eten) varieert: het kan ook gaan regenen, wat niet alleen je zicht vermindert. Ook een plek kan namelijk vergiftigd raken. In dit geval is het raadzaam zo snel mogelijk te vertrekken. Ben je eenmaal vergiftigd, dan volgt de dood zeer snel. Dit zorgt voor een dynamisch schouwspel, waarin je steeds moet plannen richting welk gebied je gaat. Probeer je nog net op tijd die ene uitdaging te halen met het risico dat je daarna geen eten meer kan vinden of vergiftigd raakt?

Matige presentatie
Helaas kent Tokyo Jungle niet louter pluspunten. Zo stelt de presentatie wat teleur. De missies worden alleen als tekst getoond, zonder dat dit ingesproken is. Ook maakt men continu gebruik van een eentonige, dreunende achtergrondmuziek welke vrij snel gaat vervelen. Op grafisch vlak laat men wat steken vallen, alles had toch net wat gedetailleerder gemogen. Tot slot vallen sommige animaties ook wat tegen. Het oogt af en toe wat houterig en ze leveren vaak aparte momenten op. Zo is het mij meerdere malen overkomen dat een prooi niet langs of over mij heen sprong, maar tegen mij aan bleef hangen. Zo wordt het je wel heel makkelijk gemaakt.

Conclusie
Hoewel Tokyo Jungle vermoedelijk niet tot de verbeelding spreekt, is het een uiterst vermakelijke game. Het overleven als dier brengt een voortdurend tweestrijd met zich mee, want wat is nu verstandig om te doen? Door de grote variëteit aan diersoorten en doordat herbivoren anders spelen dan carnivoren, zal je een eindeloos aantal potjes survival kunnen spelen. Ook met de bediening zit het dik in orde, het vechtsysteem is simpel, maar degelijk. Helaas moeten er toch ook meerdere minpunten aangestipt worden. Allereerst biedt het verhaal geen meerwaarde ten opzichte van de survival-modus en voelt het meer als een nutteloos extraatje. Daarnaast laat de presentatie te wensen over: zowel op het gebied van geluid als animaties en als graphics had het allemaal net iets beter gekund. Hierbij moet wel in het achterhoofd gehouden worden dat het om een PlayStation Network-titel met een bijbehorend zacht prijsje gaat. Daarom haal je met Tokyo Jungle een erg leuk spel in huis, dat ook nog eens uniek is.