Transformers: Fall of Cybertron review

Toen ik nog een klein Eefje was, had mijn buurman een vrachtwagen die rood en blauw gekleurd was. Jullie hebben er geen idee van hoeveel avonden ik die truck vanuit het raam van mijn slaapkamer bespied heb. Op een dag werd ik het wachten beu en probeerde ik het ding met een kommetje motorolie te verleiden tot een trucje, maar het mocht niet baten. Autobots zijn geen hondjes die transformen op commando, simpelweg omdat een klein meisje dat vraagt. Gelukkig werkt de Optimus die ik in Transformers: Fall of Cybertron onder mijn controle krijg veel vlotter mee en is het gewoon een kwestie van het juiste knopje indrukken. Van grote robot naar voertuig en weer terug. De eerste ogenblikken in Fall of Cybertron besteedde ik integraal aan het ‘transformen’. Het ziet er stoer uit, klinkt nog stoerder en is simpelweg de perfecte manier om de toon te zetten. Net zoals een voetballer wat jogt om zich op te warmen is het nooit slecht je Autobot wat op te peppen voor de stevige strijd die voor de boeg ligt.

Wie is Michael Bay ?
Vergeet Michael Bay en de trilogie van films die de Transformers naar de bioscopen bracht. Vergeet ook de zwakke spellen gebaseerd op de films. Fall of Cybertron keert net als voorganger War for Cybertron netjes terug naar het universum uit de beginjaren van de Transformers. Het teruggrijpen naar die zogeheten Generation One van de oude tekenfilms brengt wat gevolgen met zich mee. Het bezorgt deze Transformers-game bijvoorbeeld de credibiliteit die een Dark of the Moon ontbrak. Developer High Moon Studios bestaat duidelijk uit fans van het eerste uur en dat ademt het spel ook uit.

Er passeren nog meer bots de revue dan in het vorige partijtje op Cybertron het geval was en de verwijzingen en knipogen naar Generation One vliegen je constant om de oren. Deze game is hoofdzakelijk gemaakt met een publiek in gedachten dat opgegroeid is met de Autobots en Decepticons en jongere gamers die Megatron enkel uit de bioscoop kennen zullen regelmatig wat details missen. Dat is simpelweg de keerzijde van het muntje. Maakt dat veel uit voor het spelplezier dat je aan de game kunt beleven? De goeie robots vechten tegen de slechte robots, ze kunnen in voertuigen veranderen en er is heel wat blikschade. Doen enkele gemiste details afbreuk aan het plezier dat je beleeft als je Optimus met zijn bijl op een Decepticon laat inbeuken? Ik denk het niet.


Robotstappen voorwaarts
Wanneer je de game begint te spelen valt al snel op dat developer High Moon heel wat progressie heeft gemaakt de afgelopen jaren. Het Cybertron uit de vorige game bracht je vaak in steriel voelende inwisselbare omgevingen, maar het ziet er in deze opvolger levendiger uit dan ooit. Ironisch voor een spel dat de ondergang van de planeet als centraal thema heeft, maar het klopt. Spectaculaire slagvelden worden afgewisseld met geheimzinnige oude ruïnes en de omgevingen bevatten steeds heel wat details. Ook de audio draagt haar steentje bij om het requiem van Cybertron kracht bij te zetten. De muziek is lekker passend pompeus, de geluidseffecten heftig en het stemmenwerk gewoon top. Optimus Prime is weer zijn epische zelf dankzij Peter Cullen en Starscream is simpelweg de megalomane droplul die zo uit de tekenfilms lijkt geplukt.

Valt er dan niks te zeuren op vlak van presentatie? Misschien het feit dat het spel net iets te strak geregisseerd lijkt, maar daar valt over te discussiëren. De game is enorm spectaculair, maar bevat ook meer scripted events dan de voorganger. Er zijn ook heel wat momenten in de game waarin je niet zelf actief aan het knallen bent maar gewoon op het juiste knopje moet drukken om het spektakel op het scherm in stand te houden. Een vleugje Call of Duty en een scheut God of War in de benzinetank dus. Naar mijn persoonlijk gevoel had High Moon iets spaarzamer met deze technieken mogen omspringen want af en toe wordt Fall of Cybertron een game die heftiger is om naar te kijken dan om effectief te spelen.

Minder mogelijkheden, meer plezier?
De grote kritiek op War for Cybertron was het gebrek aan variatie. Je koos voor je favoriete Autobot of Decepticon aan het begin van een level, en knallen maar. Die keuze heeft High Moon verwijderd uit deze game en dat creëert de ruimte om een groot gestructureerd avontuur uit te bouwen. Doorheen de dertien hoofdstukken bepaalt het spel met welke Autobot of Decepticon je speelt en daar schuilt die zo gegeerde variatie in. De omgevingen zijn nu specifiek gemaakt met de unieke mogelijkheden van de personages in gedachten. Met Jazz van platform naar platform springen dankzij een grappling hook of met Grimlock de robotische Godzilla in jezelf los laten, zijn zaken waar je in de vorige game enkel kon van dromen.


Wat net als in War for Cybertron wel jammer blijft is dat het spel te weinig ruimte laat om te transformeren. Er zijn uiteraard de nodige spektakelstukjes waarin het spel het van je verlangt en in de rustpauzes kan je de afstand zo overbruggen. Wanneer de kogels rond je oren fluiten ben je echter al snel liever een robot die het concept van dekking zoeken kent want de tegenstand op Cybertron kan taai worden. Het is raar dat die vele tonnen wegende robots zo vlug in de kreukelmand liggen alsof ze van porselein gemaakt zijn en niet metaal, maar het zorgt wel voor spanning. Belangrijk is gewoon dat je Fall of Cybertron hoofdzakelijk ziet als een stevige third person shooter en niet als een kip zonder GPS rondjes gaat rijden in hevige vuurgevechten.

Zoals Johan Cruijff het zou zeggen heb elk voordeel wel z’n nadeel en dat is dat de co-op mode gesneuveld is. Het valt te begrijpen omwille van het erg lineaire karakter van het spel, maar het gebrek aan co-op voelt toch wat aan als een gemis. War for Cybertron staat bekend als één van de leukste co-op games van deze generatie en het niet toevoegen van een aparte mode in de opvolger lijkt een gemiste kans.

De online multiplayer is gelukkig wel weer van de partij en die blijkt wederom erg leuk te zijn. De modi zijn standaard, maar de actie is hectisch en online wordt er stukken meer getransformed om toch maar als snelste bij ammo en power ups te komen. Leuk is dat je je robot volledig naar je wens kan aanpassen en nieuwe dingen vrijspeelt door goed te presteren op het online slagveld. Ook Escalation mode is weer van de partij en laat je samen met vrienden wave achter wave van vijanden verslaan. Dit soort modi is tegenwoordig haast een verplicht nummertje voor elke zichzelf respecterende actiegame, maar de formule bewijst ook hier weer leuk te zijn mits goed uitgewerkt.

Conclusie
Transformers: Fall of Cybertron is in zijn geheel een goed uitgewerkte opvolger geworden. De sterke basis van de voorganger werd behouden en aangevuld met aanpassingen die van de singleplayer over het algemeen een veel sterkere ervaring maken. Er zijn wat kleine minpuntjes maar die kunnen weinig afdoen aan het feit dat dit een verdomd sterke game geworden is die de Transformers meer eer aan doet dan elke film die de laatste jaren in de bioscoop verschenen is.